خانه > سينما > نمای داخلی

نمای داخلی

می‌شود فیلم‌های وودی آلن را دید و گفت اینها فیلم من نیست، این دغدغه من نیست. اینها بخش کوچک بورژوای نیویورک نشینی هستند که نه کوچک می‌شوند و نه بزرگ هرچند آنها هم زایش و خلاقیت‌شان مثل خود وودی آلن پسرفت کرده باشد. اما هرچقدر هم شباهت بین خودمان و آنها را سخت پیدا کنیم باز هم نمی توان انکار کرد که وودی آلن در به تصویر درآوردن و روکردن بحران‌های رابطه استاد است.

شخصیت‌های خیلی خوب و دقیق چندوجهی‌اند و با استفاده از کمترین ابزارهای سینمایی تهییج به شکلی ماهرانه در برابر تئوری فاصله‌گذاری برشت می‌ایستد و کسی نیست که با شخصیت‌های منحصربه فرد او همذات‌پنداری نکرده باشد و خیلی‌ها آرزوهای محقق‌نشده‌ خود را در آنها می‌بینند.

در شب تماشای فیلم نمای داخلی – ۱۹۷۸

grenada

جویی

Advertisements
دسته‌ها:سينما برچسب‌ها:
  1. هنوز دیدگاهی داده نشده است.
  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: