خانه > آشپزی, تاريخ, سیاست > دیکتاتورها چی دوست دارند بخورند؟

دیکتاتورها چی دوست دارند بخورند؟

تو همانی هستی که می‌خوری، البته اینکه چگونه می‌خوری و با که می‌خوری هم مهم است. _79484400_hitler-picnicطبق نظر ویکتوریا کلارک و ملیسا اسکات نویسندگان کتاب شام دیکتاتورها: راهنمای ذائقه بد برای سرگرم کردن مستبدان، غذا بر احوالات، روده و جهان‌بینی شما تاثیر می‌گذارد.

در عصر شکموها، شکم‌پرست‌‌ها و خوراک‌شناس‌ها، نگاهی خواهیم داشت به ذائقه‌های غذایی برخی از بدترین دیکتاتورهای قرن بیستم. بدون آنکه قصد تخفیف جنایات‌شان را داشته باشیم با انسان فرض‌کردنشان می‌خواهیم تا آنها را در ابعاد انسانی بررسی کنیم. مرز بین انسان و هیولا بسیار باریک است.

هرچند نتیجه آن وحشی‌گری‌ها و خودبرتربینی‌شان با مصرف هر نوع غذا یا هر جیره فیزیکی یکی نیست، با این حال نشانه‌هایی قابل مشاهده است.

هرچه دیکتاتورها پابه‌سن می‌گذارند شهوتشان به خالص بودن آنچه می‌خورند بیشتر می‌شود. کیم ایل سونگ کره شمالی تمام دانه‌های برنجش را جداگانه انتخاب می‌کرد و موسسه‌ای ایجاد کرده بود که هدف اصلی آن ابداع روشهای افزایش عمر بود.

رییس حزب کمونیست رومانی نیکولای چائوشسکو رهبران کشورهای خارجی را به خاطر اینکه هر جا می‌رفت غذایش را با خود می‌برد آزرده می‌کرد. تیتو رییس یوگوسلاوی همسایه با اصرار بر خوردن آب سبزیجات خام و پرهیز از هرگونه غذای جامد همه را شگفت‌زده کرده بود.

نیکلای چائوشسکو و همرش النا - ۱۹۸۱ - بخارست

نیکلای چائوشسکو و همرش النا – ۱۹۸۱ – بخارست

از آنجا که اکثر دیکتاتورها عقبه‌ای محقر و روستایی داشته‌اند غذای محبوب آنها هرچیزی می‌توانست باشد الا کوردن بلو.(گوشتی که دور پنیر پیچیده شده باشد، احتمالن کنایه به خاستگاه سوییسی این غذاست)

تیتو، علی‌‌رغم آن همه بریز و بپاش‌ها و زرق و برقی که این ور و آن ور مهیا می‌کرد، هیچ‌چیزی بیش از چربی گرم خوک دوست نداشت، حال آنکه چائوشسکو زمانی که خانه بود در برابر خورشت مرغی که پا و نوک مرغ در آن باشد تسلیم بود.

زاهد پرتقالی آنتونیو سالازار عاشق ساردین‌های بود که یادآور کودکی فقیرانه‌اش بود. و به‌یاد می‌آورد که چطور یک ساردین را با برادر یا خواهرش تقسیم می‌کرد.

برخی از بدنام‌ترین سوژه‌های ما، آدولف هیتلر، مائو تسه‌تونگ و بنیتو موسیلینی، بابت استرس ناشی از مسئولیت‌های سنگینی‌شان دچار عذاب در سیستم گوارشی بودند.

نفخ شکم مزمن هیتلر شاید دلیلی بر گیاه‌خوار شدن او بود و اجازه می‌داد که دکتر شارلاتان‌اش، تئودور مورل، ۲۸ نوع دارو برای او تجویز کند، یکی از آنها عصاره مدفوع دهاتی بلغاری بود.

از دیگر سو، نفخ معروف معمر قذافی به‌نظر می‌رسد مشکلی برای رنجوری‌اش نبود. در میانه جنگ جهانی دوم، موسیلینی در حال سقوط توسط یک دکتر نازی آزمایش شد و تشخیص او حاکی از یبوست شدید و خطرناک بود.

مائو تسه‌تونگِ گوشت‌پرست یک‌عمر شهید حرکات روده‌اش بود و آنطور که در نامه‌ای به یکی از رفقا در اولین روزهای حکومتش نوشت «زیاد می‌خورم و زیاد دفع می‌کنم.» خیلی بعدتر در دیدار با استالین در شوروی، از آنجا که توالتی که بتواند در آن چمباتمه زده و به‌خوبی عمل دفع را انجام دهد در مسکو موجود نبود خشمگین شد.

کیف کوک استالین در پیک‌نیک در داخا

کیف کوک استالین در پیک‌نیک در داخا

رفیق استالین اما انگار متناسب با اسم فولادی‌اش مزاجی آهنین داشت. وقتی هنگام غذا در Kuntsevo dacha (اقامت شخصی او که بیش از دو دهه در آن زندگی کرد و در سال ۱۹۵۳ هم همانجا مرد) پشت میزی مملو از بهترین غذاهای گرجی می‌نشست و ناله می‌کرد تازه اول شروع بازی‌های قدرتی‌اش بود. در آخرین ۵ -۶ ساعت روز مثلن از ۱۱ شب تا ۵ صبح هرکسی آنجا بود باید در بازی نوشیدن، آواز خواندن و رقص او شرکت می‌کرد.

زیاد نوشیدن، بی‌حسی در برابر ترس و شوخی‌های خرکی یکبار شام را برای نیکیتا خروشچف به جهنمی تبدیل کرد که اختیار بدن و ادرارش را نداشت. رفیق تیتو از یوگوسلاوی تنها در حالتی می‌توانست به نوشیدن زیادش ادامه دهد که در آستین ژاکتش بالا بیاورد.

فردیناند و ایملدا مارکوس به‌نظر می‌رسد در مقایسه با استالین بازی‌های کمتر خشنی را دوست

چربی خوک، غذای محبوب تیتو

چربی خوک، غذای محبوب تیتو

داشتند، ایملدا یکبار به تمام مقامات ارشد ارتش فیلیپین دستور داد تا برای جشن تولد همسرش لباس زنانه بپوشند.

هیتلر آن گیاه خوار راست‌کیش، ظاهرن همراهان خود بر سر میز غذا را به گفتگو درباره کشتارگاه‌های اوکراینی مشغول می‌کرده، موضوعی بس حال‌به‌هم‌زن که مهمانان گوشت‌خوارش از ادامه غذا بازمی‌ماندند.

به‌سختی می‌توان تصور کرد که ژان بدل بکاسا از جمهوری آفریقای مرکزی، ایدی امین از اوگداندا یا فرانسیسکو انگوئما از گینه استوایی که به‌شدت به آدم‌خواری مظنون بودند هیچ واکنشی نسبت به این حرف‌ها نشان ندادند.

البته که ما نمی‌خواهیم دستور غذایی با جسد انسان همراه با برنج و آغشته در جین تهیه‌کنیم، آنطور که آشپز سابق بوکاسا مثال می‌زد و قادر به یادآوری جنسیت جسدهایی که بوکاسا دستور می‌داد تا برای غذایش آماده کنند نبود.

صدام حسین که پسرش، عُدی، در ۱۹۸۸ یک تست‌کننده‌ غذا را کشت

صدام حسین که پسرش، عُدی، در ۱۹۸۸ یک تست‌کننده‌ غذا را کشت

تست‌کنندگان غذا جایگاه اجباری در میان وحشی‌ترین و دیوانه‌ترین سوژه‌های ما داشته‌اند. هیتلر در تمام طول جنگ تیمی  متشکل از ۱۵ زن تست‌کننده غذا در کنار خود داشت و هیچ غذایی برای او سرو نمیشد مگر آنکه آن تیم غذا را می‌خوردند و ۴۵ دقیقه از خوردن‌شان می‌گذشت.

پسر جنایت‌کار صدام حسین، عُدی، برای کشتن یکی از تست‌کنند‌گان غذای پدرش کتک مفصلی خورد و به زندان افتاد. نیکلای چائوشسکوی رومانیایی هرگز بدون همراهی منشی والامرتبه‌اش سفر نمی‌کرد، او که در عین حال شیمی‌دان بود و یک لابراتوار سیار تست غذا همراه داشت.

سرانجام هیچ‌کدام از این تست‌کنندگان غذا، شیمی‌دان‌ها، پرخوری‌ها و ایرادگیری‌ها نتوانست جان آنها را نجات دهد. همگی مردند و بسیاری‌شان وحشیانه هم مردند.

———

چطوری ساتسیوی (Satsivi) درست کنیم

ساتسیوی یک غذای ویژه گرجی است و معنی آن «غذایی که سرد شده باشد» است. استالین_79489997_satsivi_alamy عاشق این غذا بود، غذایی که در دمای اتاق و به عنوان پیش‌غذا سرو می‌شد و بیهوده کار بسیاری می‌طلبید.

مواد لازم

مرغ – ۱/۵ کیلو

گردو – ۷۰۰ گرم

پیاز – متوسط ۵ عدد

سیر – ۴ پره

سرکه شراب انگور سفید – ۲ قاشق غذاخوری

گشنیز – خشک‌شده ۱ قاشق غذاخوری

Blue fenugreek – ۱ قاشق غذاخوری (که من نمی‌دونم چیه، تجربه نشون میده برای مزاج ما چیزی که به‌گوش هم نرسیده توی غذا هم نره اشکالی ایجاد نمی‌کنه. خوب شد عمو نجف اینطور کتاب مستطاب ننوشت!)

گل همیشه‌بهار خشک‌شده – ۱ قاشق غذاخوری

دارچین – نصف قاشق‌ غذاخوری

میخک – ۵ (بوته می‌گن چی میگن!) خرد شده

نمک

فلفل قرمز

روش تهیه

قابلمه را با دو لیتر آب پر کرده و مرغ را به آن اضافه کنید. زیرش را زیاد کنید تا کمی قل‌قل کند و مرغ به‌حالت نیمه‌پخته دربیاید. مرغ را در یک سینی فر کنار بگذارید. از روغنی که مرغ در آب پس داده برای چرب‌کردن مرغ استفاده کنید. آب جوش‌آمده را دور نریزید. مرغ را در دمای ۱۸۰ درجه سانتیگراد فر بریان کنید.

سپس در قطعه‌هایی که دوست دارید سرو شود ببرید.

از همان روغن مرغ که ایجاد شده بود برای ۶-۷ دقیقه تفت‌دادن پیازی که کاملن خردش‌ کرده‌اید استفاده کنید. پیاز را به ظرفی دیگری منتقل کنید، چنگ بزنید تا خمیر نرمی ایجاد شود، سپس خمیر را به آبی که مرغ در آن پخته شده بود برگردانید.

گردو را آسیاب کرده با ادویه‌ها و سیر هم‌بزنید

فلفل قرمز و نمک و سیر را قاطی‌کنید

سپس همراه با سرکه شراب به مخلوط گردو اضافه کنید

آرام آرام همان آبی که مرغ در آن پخته شده بود را به این مخلوط اضافه کرده هم بزنید تا یکنواخت شود.

آبکشی الکی چیزی بالای قابلمه‌ای که مرغ را در آن پخته بودید بگیرید و مخلوط را از آن رد کنید و هرچه در الک ماند را دور بریزید.

تکه‌های مرغ را به آن اضافه کنید آتش را تیز کنید (اصطلاح عمو نجف) تا به‌جوش بیاید سپس از روی آتش بردارید.

صبر کنید تا سرد شود و سپس بخورید

منبع

Advertisements
  1. دسامبر 11, 2014 در 5:48 ق.ظ.

    به اشاره‌ای که به کتاب مستطاب دریابندری کردید خیلی خندیدم. درکل نوشته‌ی جالبی بود. ممنونم.

  2. دسامبر 12, 2014 در 5:08 ق.ظ.

    غذا و دیکتاتوری, خیلی حیطه ی پژوهشی جالبیه به نظرم. دیروز کنفرانس کسی به اسم Julian Savulescu رو شرکت کردم که حرفش و پژوهش هاش خیلی نزدیک به همین بود. حرفش این بود که امروز باید تکنولوژی پزشکی (نوروساینس و ژنتیک…) از طریق دستکاری بیولوژی حداقلی هم که شده کاری برای اخلاق بشری بکنه. باید در موردش خوند خیلی چالش برانگیزه. مشتاق شدم این رو هم بپزم راستش 🙂

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: